از درد نترس

ما تو راه رسیدن به دیدار خداوند دردهایی رو تحمل میکنیم، اما تو از درد نترس، به خداوند فکر کن، به بهشت ابدی، به جوانیِ همیشگی.
تو از درد نترس، به هدفت فکر کن. آدمی که به هدفش فکر میکنه، آخرین چیزی که حس میکنه دردعه و خستگی. میدونی چرا؟ چون لذت نگاه کردن به هدف از درد قویتره.
ما تو این دنیا همچین آدمایی رو دیدیم که برای هدفهای موقت دنیایی جنگیدند. فوتبالیستی که با سر شکسته و لباس خونین به بازی ادامه داد رو یادتون هست؟ اون حالا آقای گل جهانه.
آدمهایی که گرم هدف هستن، زخمی میشن منتهیٰ آدمی که گرمه، درد رو حس نمیکنه. اما کسی که از همون اول ترسِ زخم رو داره هم حواسش از هدف پرت میشه، هم نمیرسه.
ما لباس خونی رو میبینیم، او برق جام رو. ما سر و صورت خسته و غبار آلود و شاید دست و پای زخمی رو میبینیم، اما کوهنورد شوق رسیدنِ به قله رو.
آدمهای بزرگ اینطورین، اهداف بزرگی دارن و همهی روزشون غرق تو فکرِ اون هدفند. زخم، آخرین دلمشغولی کسیه که واقعا نگاهش به آسمونه. منظورم اونایی نیست که ادای زحمت کشیدن رو درمیآورن.
اونا تو همون کوهپایه میمونند، بساط سیب زمینی زغالی میزنن و جوک تعریف میکنن، همین.
برچسبها: درد , ترس , خدا , بهشت , جوانی